Uitvaartfotograaf Marion Jebbink GemertUitvaartfotograaf Marion Jebbink GemertUitvaartfotograaf Marion Jebbink GemertUitvaartfotograaf Marion Jebbink GemertUitvaartfotograaf Marion Jebbink Gemert
Marion Jebbink

Marion Jebbink

Fotograaf

Schrijven met licht over de waarheid van het leven, dat is voor mij fotograferen ten voeten uit. Pakkende beelden over geboren worden, afscheid nemen en alles wat er tussen in zit. Mijn hart ligt bij het maken van afscheidsreportages. Waarom? Omdat ik weet hoe belangrijk terug kijken kan zijn.

...want een afscheid kan je nooit meer overdoen

daarom een reportage

Een wereld staat stil en de dagen van afscheid nemen gaan in een roes voorbij. Langzaam maar zeker komt het besef dat er na het sluiten van de kist nooit geen foto’s meer bij gaan komen. 


Van alle bijzondere momenten in een mensenleven worden foto’s gemaakt. Dat ook, of misschien zelfs juist, sterven en afscheid nemen intense momenten zijn om vast te leggen wordt vaak vergeten. Door het taboe wat rust op doodgaan voelt het fotograferen rondom een afscheid voor veel mensen ongemakkelijk en dat is jammer, want na een afscheid neemt de behoefte om terug te kunnen kijken vaak toe.
Een herinneringsboek is geen boek vol verdrietige foto’s. Integendeel! Het is vooral gevuld met mooie en intense momenten en biedt U de gelegenheid om in alle rust nog eens stil te staan bij alles wat er die laatste dagen is gebeurd.
Ook voor hen die niet bij een afscheid konden zijn is een boek een kostbaar bezit, uw boek verteld het verhaal van het afscheid en geeft een sfeervolle impressie van dat wat er is gebeurd.
Voor kinderen is de hectiek rondom een overlijden maar moeilijk te begrijpen en wat willen we ze hierin graag beschermen, maar is dat wel verstandig?
Doodgaan hoort bij het leven. Door samen foto’s te kijken en openhartig vertellen over alles wat er is gebeurd maakt het voor een kind minder beangstigend. Foto’s kunnen helpen om de kinderrijke fantasie in toom te houden. Daardoor zal een kind het afscheid op een meer natuurlijke manier verwerken.

Marion Jebbink Uitvaartfotografie fotograaf Gemert afscheidsfotograaf rouwfotografie

Raar of niet raar

Nog te vaak voelt het laten fotograferen van een afscheid als vreemd of ongepast. Maar waarom? Doodgaan hoort toch bij het leven? Hetzelfde leven wat U vast en zeker ontelbare keren op foto’s heeft vastgelegd.
Waarom zouden we geen foto’s van een afscheid laten maken als we aan  foto’s gemaakt tijdens een mensenleven zo veel waarde hechten?
De dagen rondom een afscheid zijn hectisch en emotioneel en gaan in een roes aan U voorbij. Een herinneringsboek kan helpen om gaten in Uw geheugen in te vullen.

Marion Jebbink Uitvaartfotografie fotograaf Gemert afscheidsfotograaf rouwfotografie

Het fotograferen

Uiteraard ben ik zoveel mogelijk onopvallend aanwezig. Ik vind ik het ongepast inbreuk te maken op privacy en sfeer tijdens een uitvaart. Tijdens ceremonies wordt er niet geflitst. 

Marion Jebbink Uitvaartfotografie fotograaf Gemert afscheidsfotograaf rouwfotografie

Het boek

Een reportage bestaat niet alleen uit registeren van dat wat gebeurt, maar ook, of misschien wel juist, uit het subtiel vastleggen van emoties en details. 
Uw boek vertelt het verhaal van het afscheid en de eventuele weg er naar toe. U krijgt geen eenvoudig boekje met wat losse foto’s, maar een verzorgd en aantrekkelijk geheel. Opmaak, kadering en spelen met kleur en zwart-wit zijn belangrijke aspecten om een waardig herinneringsboek te creëren. 

DE VLINDER, EEN LAATSTE GROET?

En toen was daar die zomeravond. Die zwoele avond van 26 juni.
Hoe hadden we ooit kunnen denken dat juist die avond onze wereld stil zou gaan staan.
Half negen. Ik heb mijn moeder aan de telefoon en op de achtergrond hoor ik het hem zeggen: ik voel me helemaal niet lekker.
De huisartsen-post wordt gebeld want we vertrouwen het niet, en ver weg van mijn papa en mama wacht ik af.
Bijna direct belt mijn mama terug. De ambulance is onderweg, zegt ze. Maar hij komt alleen maar voor de zekerheid, dan hebben ze alles bij de hand en kunnen ze zo zien of er iets aan de hand is.
Komen? Antwoord ze op mijn vraag of we dat zullen doen. Doe niet zo mal! Er is niks ernstigs aan de hand, echt niks om je zorgen over te maken! De hulptroepen komen er aan en dan is hij in goede handen.
Weer een kwartier later hoor ik haar zeggen, papa is op de EHBO, maar echt alleen maar voor de zekerheid. Maak je nou niet zoveel zorgen, er is echt niks aan de hand, en nee nogmaals, ik wil niet hebben dat je komt, doe dat morgen maar.
Ik luister naar haar. Nooit luister ik. Maar dit keer luister ik naar haar.
Enigszins gerustgesteld en wetend dat hij in goede handen is gaan mijn lief en ik onze hond uitlaten.
Mam, je moet me mobiel bellen als er wat is, we zijn zo terug! 

Iets na negenen. Diezelfde heerlijke zomeravond in juni. 

Een klein eindje verder zien we hem zitten, wachtend, midden op ons pad. Een schitterende vlinder baadt in het zonlicht. Met gespreide vleugels geniet hij van het mooie weer en wacht op ons. Dan vliegt hij weg. Kippenvel!!! 

Het zal toch niet zo zijn dat papa afscheid is komen nemen zeg ik hardop tegen mijn lief. Hij zal toch niet dood gaan???
Ik probeer het stemmetje te verdringen wat me influistert dat er iets mis is en hou mezelf voor: er is niks ernstigs, er is niks aan de hand!
Even later weer thuis heb ik nog niks gehoord en mijn onrustgevoelens nemen toe. Ik bel . De stem van mijn moeder zegt genoeg.
Misschien moet je toch maar komen. Ze klinkt lamgeslagen, onwerkelijk: het is ernstig!
We zijn nog geen drie kwartier onderweg. Steeds even bellen we elkaar, totdat ze die zo gevreesde woorden hardop zegt. Doe maar rustig aan: papa is dood.
Mijn papa, mijn lieve sterke papa. Ongeloof, woede en verdriet. Zomaar ineens is zijn leven voorbij.
Hij is weg, zonder een laatste woord, zonder een laatste groet en zonder een laatste kus. Of toch niet, en was hij het die op ons pad zat te wachten en afscheid nam?

Mijn papa is vanaf nu alleen nog een herinnering. Maar wel een hele bijzondere en een hele dankbare! En ik zal er alles aan doen om deze levend te houden!!! 

 

 

Daarom is een herinneringsboek zo belangrijk?

Nabestaanden vertellen waarom
  • de dagen na het overlijden van mijn vader zijn in een sneltreinvaart aan me voorbij gegaan. Ik werd zo geleefd. Door het boek bladeren helpt me om mijn herinneringen aan die tijd een plekje te geven. Fijn om terug te kunnen kijken.
  • Iedereen vindt het boek prachtig. Iedereen kijkt erin wanneer hij/zij het wil. Het ligt bij mij zichtbaar op tafel in de huiskamer. Het helpt mij bij mijn verwerking. Het fotoboek heb ik al vaak bekeken. Ik kan het pakken wanneer ik dit wil en hoelang ik dit wil. Alleen of samen. Het zijn prachtige foto's, heel professioneel, helemaal niet eng, maar juist heel warm. Gewoon zoals het was. In het begin denk je misschien wat raar dat er een fotograaf bij is, maar niet is minder waar. Marion is er wel, maar toch ook weer niet. Je krijgt er heel veel voor terug. Ik ben degene die me de tip gaf eeuwig dankbaar.
  • ….en dan ineens krijg je te maken met een van de moeilijkste dingen in je leven. Het verlies van een dierbare. Het overkomt je, je krijgt te maken met gevoelens en emoties die je nooit eerder zo hebt meegemaakt. En dan op zo'n moment waarop aan de ene kant het leven stopt, raast aan de andere kant de tijd in een hoog tempo voort. Er moet zoveel geregeld worden. Je wilt dat het perfect is, op een respectvolle manier afscheid nemen. Je wordt als het ware geleefd, je maakt het niet echt mee, totdat de rust komt……en dan, dan is er het fotoboek. Prachtig, de foto's, ze nemen je mee door de dag van afscheid, maar ook vooraf. Het helpt, het is mooi, het is fijn om erin te kijken. Op een professionele manier heeft Marion deze kostbare momenten op een respectvolle wijze vastgelegd. Ik raad het iedereen aan. Je kunt het namelijk nooit meer overdoen. Marion, bedankt!